برنامه ریزی حرکتی گفتار به توانایی کودک در برنامه ریزی، سازماندهی، تکرار حرکات آموخته شده قبلی به صورت تقلیدی و اجرای حرکت جدید و تمرین نشده گفته می شود. درمان جهت بهبود برنامه ریزی حرکتی شامل فعالیت هایی برای تحریک حسی و سپس حرکت و در نهایت تعدیل حس عمقی می باشد که منجر به افزایش آگاهی کودک از وضعیت اندام های گفتاری وی می شود. فعالیت های مورد نظر باید از آسان به پیچیده درجه بندی شود و تناسب سطح فعالیت با توانایی کودک مدنظر باشد.

تکامل سیستم حسی ـ خصوصا لامسه ـ اهمیت اساسی در تکامل برنامه ریزی حرکتی دارد. لامسه به پیام های حسی دریافتی از طریق پوست گفته می شود یعنی حس ما از لمس. اطلاعات لامسه ای به عنوان اساسی برای شناخت کیفیت اندام های گفتاری مهم می باشند. انواع گوناگونی از فعالیت های لمسی را می توان به طرق مختلف در طی جلسات درمانی به کودک ارائه داد فعالیت هایی شامل تحریک حس زبان و لب ها. سقف دهان، سطح داخلی گونه ها و پوست صورت . . . می توانند درون داده های لامسه ای ایجاد کنند و کودک را قادر سازند تا از حس لمس جهت شناخت اندام های گفتاری حداکثر استفاده را برد.

پس از تحریک حس لمس با استفاده از فعالیت های لمس، نوبت به فعالیت های حرکتی می رسد. حرکت درون داد حسی بسیار پر قدرتی است که باید کنترل شود. با انجام حرکات اندام های گفتاری تعادل، توازن، پردازش یکپارچگی در حرکات ایجاد می شود. حرکاتی مثل بیرون آوردن زبان، زدن زبان به چپ و راست و بالا و پائین داخل و خارج دهان. لیسیدن لب ها و فاصله بین لب ها و دندان ها، عقب و جلو آوردن لب ها . . . همگی شیوه هایی جهت تحریک حس حرکت می باشند. در مورد حرکت 4 عامل انجام حرکت، مهارت در حرکت، سرعت انجام حرکت و قدرت حرکت بسیار مهم می باشند. انجام حرکات و سرعت آنها مربوط به حس حرکت است ولی مهارت در انجام حرکات و قدرت آنها مربوط به حس عمقی می شود. بنابراین پس از فعالیت های حرکتی باید تمریناتی جهت بهبود حس عمقی انجام شود. حس عمقی سیستم حسی است که با استفاده از آگاهی درونی درباره اندام های گفتاری به ما اجازه می دهد که فعالیت های حرکتی را با هماهنگی انجام دهیم. این حس از طریق تحریکات مربوطه توسعه درمانگر بهبود می یابد. در نهایت بهبود فعالیت های حسی ـ حرکتی همراه با تحریک حس عمقی منجر به برنامه ریزی حرکتی دقیق گفتاری می شود.